امروز قصدداريم براي شما ده زباني را معرفي كنيم كه بيشترين تعداد صحبت كننده را در سراسردنيا دارند. بطورقطع اگر قراربود تعداد زبان آموزان نيز به اين تعداد افزوده شود، شايد وضعيت ديگري پيش مي آمد. اما اين فهرست براساس تعدادمردمي كه بطوررسمي به زبان هاي مختلف صحبت مي كنند تهيه شده است.
۱۰) زبان فرانسه كه تب يادگيري آن ايران را گرفته با حدود ۱۳۰ميليون صحبت كننده درمقام دهم قراردارد. دراين ميان نقش استعماري فرانسه حائزاهميت بوده است.
۹) حدود ۱۷۰ميليون نفر از مردم مالزي و اندونزي به زبان مالزيايي صحبت مي كنند.
۸) زبان پرتغالي توسط حدوداً ۱۷۵ميليون نفر صحبت مي شود. البته گروهي از اين مردم در بعضي كشورهاي آفريقايي و استراليايي زندگي مي كنند.
۷) زبان بنگالي كه براي ۲۱۰ ميليون نفر از مردم هند، بنگلادش و سنگاپور زبان رسمي محسوب مي شود درمقام هفتم قرارگرفته است.
۶) مردم ۲۵كشور سراسردنيا ازجمله آفريقا و آسيا با جمعيتي حدود ۲۶۰ميليون به زبان عربي تكلم مي كنند.
۵) بدون شك گستردگي جغرافيايي روسيه و جمعيت آن باعث شده زبان روسي با حدود ۲۷۵ميليون نفر متكلم درمقامي نزديك به زبان عربي قراربگيرد. پيش بيني مي شود در آينده عربي از روسي پيشي بگيرد.
۴) زبان رسمي بيش از ۲۰كشور جهان با جمعيتي حدود ۳۵۰تا۴۰۰ميليون نفر اسپانيايي است.
۳) نكته جالب اين است كه زبان بين المللي دنيا، انگليسي زبان رسمي ۵۰كشور دنياست و حدود ۵۰۰ميليون نفر از آن به عنوان زبان اصلي براي برقراري ارتباط استفاده مي كنند. مسلماً با افزودن تعداد فراگيران اين زبان، رقم به دست آمده بسيار بيشتر از اين خواهدبود.
۲) براي ۶۰۰ميليون نفر از مردم هند و پاكستان زبان اصلي زبان هندي يا اردو به شمارمي رود. اگرچه متخصصين معتقدند در آينده نزديك اين زبان به مقام اول ارتقا پيداخواهدكرد. اما در هندوستان زبان انگليسي نيز به صورت متداول استفاده مي شود.
۱) و بالاخره زباني كه بيشترين تعداد صحبت كننده را درسراسردنيا دارد، زبان چيني است. به جز خودچين، دركشورهاي ديگر حدود ۱ميلياردنفر به زبان چيني صحبت مي كنند.
نكته اصلي اين است كه در چين برخلاف هند، مردم به ندرت با زبان انگليسي آشنايي دارند و به همين دليل پيش بيني مي شود زبان چيني تا مدت هاي مديدي مقام اول را حفظ كند.

تيم بتن دانشگاه خواجه نصير ايران در مسابقات پاييزه انجمن بتن آمريكا (ACE) كه در بوستون آمريكا برگزار شد، به مقام اول دست پيدا كرد.
اعضاي تيم بتن دانشگاه خواجه نصيرالدين طوسي عبارتند از: خانم مريم رستگاري و آقايان: حامد زنگانه، مهدي شيركوند، امير ساعدي، احمد اسدي، محمد رحماني، ياسر سلطان پور، مسلم شاهوردي، يعقوب فرنام و فريد مرادي.
«همه چيز از يك فراخوان شروع شد. اين فراخوان از طرف گروه بتن دانشگاه هر ساله، صورت مي گيرد.» اين را «امير ساعدي» دانشجوي سال سوم رشته عمران دانشگاه خواجه نصير شمرده و محكم مي گويد: او از دستيابي به اين عنوان بسيار خوشحال است. اين را از هيجاني كه درصدايش است، مي فهمم. بسياري از دانشجويان با ديدن فراخوان راهي گروه بتن شدند اما فقط ده نفر آنان توانستند به عضويت تيم بتن دانشگاه درآيند: «يكي از شرايط عضويت در تيم، شرط معدل وديگري نمرات بالا در درس تكنولوژي بتن ومصالح ساختماني بود»، «امير» به همراه نه نفر ديگر از دوستانش توانستند پس از پشت سرگذاشتن اين مراحل از خردادماه امسال كارجدي در آزمايشگاه بتن دانشگاه را زير نظر «دكتر باقريان» استاد راهنماي گروه بتن، شروع كند. ساخت بتني با مقاومت ۴۰۰kg/cm2 سخت نيست؟ «نه، اين كار براي ما اصلاً مشكل نبود، چرا كه دوسال پيش هم بچه هاي دانشگاه خودمان ركورد جهاني را با ساخت بتني با مقاومت ۲۳۶۰kg/cm2 زده بودند و امروز دانشگاه اين رقم را به ۳۰۰۰kg/cm2رسانده است. مشكل ما فقط وسايلي بود كه مي خواستيم با آنها بتن ساخته شده را آزمايش كنيم. اين وسايل متأسفانه دقت لازم را ندارند. ما تجهيزات آزمايشگاهي خوبي نداريم ولي به هر حال سعي خودمان را كرديم و سه نمونه سازه بتني خواسته شده را آماده كرديم وبراي شركت در مسابقه فرستاديم ، فرستاديد؟ مگر نبايد خودتان هم به محل مسابقه مي رفتيد؟ امير در جواب اين سؤال مي گويد: «هيچ لزومي نداشت كه در مسابقات حضوراً شركت كنيم. د رواقع هيچ گروهي شركت حضوري در مسابقات ندارد. فقط دانشگاهها نمونه ها را از طريق پست مي فرستند و در آنجا داوري مي شوند و نتيجه نهايي را به ما اعلام مي كنند. البته آقاي «دكتر هرمز فاميلي» كه جزو هيأت مديره انجمن بتن ايران هستند، هر سال به عنوان نماينده از ايران شركت مي كنند. » وقتي مي گويم عدم حضور صاحبان نمونه ممكن است باعث اعمال نظر يا تقلب در داوري شود، مي خندد: «نه محيط، آن قدر علمي و پژوهشي است و نتايج هر نمونه آنقدر برايشان اهميت دارد كه هرگز به خودشان اجازه نمي دهند در داوري تقلب كنند، البته ممكن است در اثر حمل و نقل سازه ها و نمونه ها آسيب ببينند.» از او در مورد شرايط محل برگزاري مسابقات مي پرسم، بامكث مي گويد: «راستش در اين مورداطلاع چنداني ندارم، فقط مي دانم اين مسابقات را انجمن بتن آمريكا دو بار در سال برگزار مي كند. به نظر مي رسد اين مسابقات در كشورهايي برگزار شودكه از نظر تكنولوژي بتن در سطح بالايي باشند، چرا كه اين كار احتياج به فن آوري خاصي دارد. مثلا ً براي شكستن نمونه ها و تعيين مقاومت آنها، نياز به دستگاههايي با دقت بالاست كه ما در ايران متأسفانه امكاناتش را نداريم و البته فكر نكنم تا به حال ايران درخواستي براي برگزاري اين مسابقات كرده باشد.» «امير» در موردهدف برگزاري مسابقات بتن مي گويد: «ببينيدهمواره بين استفاده از بتن و فولاد در سازه هاي ساختماني رقابت بوده و هست، هر كدام هم مزايا و مشكلات خودشان را دارند، مهمترين مشكل بتن اين است كه يك محصول انسان ساخت است يعني توسط تكنسينهاي ساختماني ساخته مي شود و همواره با نوسانات زيادخطايي روبرو است ولي فولاد در واقع يك محصول كارخانه اي است. يعني توسط ابزار و ماشين ساخته مي شود. درنتيجه همواره از يك دامنه خطايي ثابت و يكنواخت برخوردار است. هدف از برگزاري اين مسابقات درواقع برطرف كردن مشكل سازه هاي بتني است كه هر ساله برگزاركنندگان مسابقات به اين هدف نزديكتر مي شوند. درواقع با بيشتركردن مقاومت سازه هاي بتني و كم كردن چگالي آنها سعي دارند تا بتن را جايگزين سازه هاي فولادي كنند كه دراثر زنگ زدگي، خورده مي شوند و از بين مي ر وند.» به گفته «امير» درمسابقات امسال، حدود چهل تيم از نقاط مختلف جهان حضور داشتند كه البته بزرگان بتن دنيا مثل آمريكا و كانادا هم با تيم هاي خود شركت كرده بودند. از ايران علاوه بر تيم دانشگاه خواجه نصير، تيم دانشگاه تهران هم شركت كرده كه به مقام سومي دست پيدا كرد. با حضور كشورهايي مثل آمريكا و كانادا پيروزي ايران رنگ و بوي ديگري به خود مي گيرد همه ما مي دانيم اين كشورها از چه نظام تكنولوژيكي در زمينه هاي عملي وآزمايشگاهي برخوردار هستند. ولي با همه اين كمبودها باز هم اين دانشجويان ايراني اند كه همواره درخشيده اند و مي درخشند.
«ساخت مكعب بتني با ابعاد دقيق ۵‎/۸cm و وزن ۲۲۰gr كار ساده اي نيست.
از اين نظر مي گويم ساده نيست، چرا كه هر كدام از اين اعداد اگر تغيير كند ديگر مقاومت خواسته شده را پاسخگو نيست و اين كار احتياج به لوازمي با دقت بالا دارد كه در نهايت با وجود همه اين مشكلات تيم ما توانست اين نمونه ها را تهيه كند و در ميان ديگر تيم ها به مقام اول برسد.»
و اما جايزه جالب ترين بخش هر مسابقه، را بخش جوايز تشكيل مي دهد. شمافكر مي كنيد جايزه تيم قهرمان چه بايد باشد؟ ولي امير چيز ديگري مي گويد: «والله از جايزه كه خبر چنداني ندارم البته هنوز گواهينامه قهرماني ما از آمريكا نرسيده، احتمالاً جوايز هم همراه آن است. اما در اينجا از طرف «انجمن بتن ايران» قرار بود روز ۱۶ مهرماه كه به نام روز حامي «بتن» نامگذاري شده، براي ما مراسمي در نظر بگيرند. ولي متأسفانه نه مراسمي برگزار شد و نه تشكر و قدرداني. فقط آقايان لطف كردند و براي كل تيم ده نفره ما ۳ سكه فرستادند موضوع اصلاً جايزه، تشكر و اين حرفها نيست. ما براي جايزه قهرمان نشديم. مسأله اهميت دادن به حركتهاي علمي دانشجويي است كه متأسفانه هيچ اقدامي در اين باره صورت نگرفت.» راستي اگر به جاي تيم بتن، تيم فوتبال يا كشتي قهرمان جهان شده بود، بازهم همين طور با قهرمانانمان برخورد مي كرديم؟ قهرماني اين تيم ارزش حتي يك پلاكارد تبريك هم نداشت كه از آنهادريغ كرديم؟
بچه هاي تيم پارچه خريده اند و توي تاريكي كه كسي آنها را نبيند، براي خودشان پيام تبريك نوشته اند. امير از آينده اش مي گويد: «خيلي دوست دارم رشته ام را ادامه بدهم وبه مراحل بالاتر برسم» طبق قانون دانشجوياني كه درمسابقات جهاني مقام اول تا سوم را به دست آورده اند از سربازي معافند وبدون كنكور مي توانند به مرحله فوق ليسانس راه يابند. «تيم ما مشمول اين قانون مي شود. اما متأسفانه آنقدر در سيستم هاي اداري ما را بالا وپايين مي كنند وبه هم پاس مي دهند كه خسته مي شويم» . حرفهايم با او تمام مي شود. «امير» يادآوري مي كندكه اسم دوستانش را از قلم نيندازم. همچنين تأكيد مي كند: «از مسؤولين دانشگاه و آزمايشگاه بتن تشكر مي كنم كه اين فرصت را براي ما به وجود آورده اند و از روابط عمومي دانشگاه بخصوص «آقاي دوستي » بخاطر فراهم آوردن زمينه اين ارتباط سپاسگزارم».
امثال بروبچه هاي تيم بتن خواجه نصير زياد داريم. اصلاً هرسال خيلي از آنها را به عنوان نخبگان علمي كشور به جهان معرفي مي كنيم. اما آيا واقعاً هيچ استفاده اي هم ازاين همه نيروي علمي كرده ايم؟ هيچ خبري از سرنوشت بچه هاي المپياد سال قبل داريم؟ از بچه هاي بتن پارسال چطور؟ كدامشان در كشور مانده اند؟ چه كار مي كنند؟ اگر جوابمان منفي است ، بايد بگويم بازاريابي مان حرف ندارد.