انتشار خبر مكالمه تلفنى خانم «گلوريا آرويو» رئيس جمهورى فيليپين با يكى از اعضاى كميسيون انتخابات اين كشور كه به «گلوريا گيت» شهرت يافت، اين فرصت را به مخالفان وى داد تا چهارشنبه گذشته تظاهرات ۴۰هزار نفرى را عليه او سازماندهى كنند.
اگرچه آرويو در روزهاى آغازين طرح اين اتهام، گفت وگو با يكى از اعضاى كميسيون انتخابات را منكر شده بود، اما پس از توزيع لوح فشرده مكالمه او كه در آن از «گارسيلانو» مى خواهد پيروزى اش را در انتخابات با اختلاف يك ميليون رأى نسبت به نفر دوم تضمين كند، مجبور به عذرخواهى شد.
رئيس جمهورى فيليپين كه چند هفته سخت را پشت سرگذارده است، پس از تظاهرات ۴۰ هزار نفرى مخالفان در مانيل، با نمايشى خواندن حركت آنان، تأكيد كرد كه تصميم دارد همچنان در قدرت باقى بماند.
او پنجشنبه گذشته - يك روز پس از تظاهرات مخالفان - اعلام كرد كه قانون شكنان را وادار به تمكين از قانون خواهد كرد.
آغاز جنگ نوارها
اظهارنظر جنجالى روز جمعه فرماندار منطقه «ايلوكوس سور» فيليپين نشان داد كه آرويو تصميم دارد از لاك دفاعى خود بيرون بيايد و با استفاده از هر شيوه ممكن، مخالفان را وادار به سكوت و يا تمكين كند.
«لوئيس چاويت سينگسون» از ياران نزديك رئيس جمهورى در جمع خبرنگاران فيليپينى اعلام كرد: سازمان دهندگان تظاهرات ۴۰ هزار نفرى چهارشنبه گذشته، پيش از اين قصد ترور آرويو را داشتند.
وى تأكيد كرد كه براى اثبات ادعاى خود نوار مكالمه اى دارد كه پرده از توطئه اى وحشتناك برمى دارد.
سينگسون كه بازيگر اصلى در خارج ساختن «ژوزف استرادا» از قدرت در سال ۲۰۰۱ بود، نوار صوتى اين مكالمه را در جمع خبرنگاران پخش كرد.
در اين نوار ده دقيقه اى، «جوزف استرادا» (رئيس جمهورى پيشين ) و سناتور لاكسون ( رقيب آرويو در انتخابات ۲۰۰۴ تأكيد مى كنند كه در صورت پيروزى آرويو در انتخابات، وى را حذف خواهند كرد.
قرار بود پس از حذف آرويو، فيدل راموس و لاكسون يك دولت انتقالى تشكيل دهند، اما در نهايت، راموس نيز از بين مى رفت.
در اين نوار مشخص نشده است كه چگونه دولت انتقالى تشكيل خواهد شد و يا اينكه خانم آرويو به چه شيوه اى ترور مى شود.
شخصى كه با استرادا در نوار صحبت مى كند و قرار است عمليات را به انجام برساند، به او مى گويد كه «پير مرد» (راموس) از طريق سم كشته خواهد شد كه در مقابل، استرادا به اين پيشنهاد پاسخ مثبت مى دهد.
در قسمت ديگرى از اين نوار، رئيس قبلى نيروهاى مسلح فيليپين در خصوص وضعيت رقابت انتخاباتى در ميندانائو شامل استراتژيهايى در مورد حمايت از رأى مردم در اين منطقه به استرادا گزارش داده شده است.
مخالفان تكذيب مى كنند
ارائه اين نوار توسط فرماندار «ايلوكوس سور» با عكس العمل هاى مختلفى از سوى رسانه ها و متهمان اين قضيه روبرو شد.
استرادا، كاخ رياست جمهورى را متهم كرد كه در اين جدال از سينگسون به عنوان «سگ حمله» استفاده كرده است.
او و پسر سناتورش مدعى هستند كه اين فرماندار بر اساس دستور كاخ رياست جمهورى در جهت انحراف توجه عمومى از مكالمات ضبط شده آرويو با يكى از كميسيونرهاى انتخاباتى عمل مى كند.
رئيس جمهورى مخلوع فيليپين، زمانى كه در برابر سؤالات رسانه هاى كشورش در خصوص اين نوار قرار گرفت، بلافاصله بيانيه اى صادر كرد.
در اين بيانيه، استرادا از اين نوار بعنوان تلاشهاى عمدى در جهت گمراه كردن مردم فيليپين و لكه دار كردن اعتبار خود نام برد.
وى پذيرفت كه صداى ضبط شده صداى خود او است، اما توضيح مى دهد كه اين مكالمات كاملاً در خصوص نتايج اوليه انتخابات رياست جمهورى سال ۲۰۰۴ بوده است.
استرادا در اين بيانيه ادعا كرد كه در آن زمان، وى پيگير گزارشهاى متعدد در خصوص تقلب انتخاباتى آرويو عليه دوست خود «فرناندو پو» بود.
سناتور لاكسون متحد استرادا نيز روز جمعه اتهامهاى مشابهى را عليه آرويو بر زبان راند.
وى مدعى است اطلاعاتى در دست دارد كه اين نوار مكالمات به صورت غيرقانونى و با اشاره مقامهاى دولتى توسط اداره اطلاعات نيروهاى مسلح فيليپين ضبط شده است.
لاكسون معتقد است تكه هاى مكالمات مختلف در كنار هم قرار گرفته تا با ارائه آن از سقوط آرويو به خاطر فساد و تقلب جلوگيرى شود.
او با زير سؤال بردن اصالت نوار مربوط به ترور آرويو تأكيد كرد: چنانچه اصالت نوار مربوط به «گلوريا گيت» را كسى بتواند زير سؤال ببرد، او از مجلس استعفا خواهد داد.
كارشناسان مسائل فيليپين اعتقاد دارند كاخ رياست جمهورى در مانيل، نماينده ۴۰۰ فاميل در اين كشور است و چنانچه منافع برخى از فاميلها در اين ميان ناديده گرفته شود، اين كشور دستخوش هرج و مرج مى شود.
به اعتقاد اين كارشناسان، كليسا و ارتش دو نيروى تأثيرگذار در تحولات سياسى فيليپين محسوب مى شوند. چنانچه رئيس جمهورى بتواند اين دو نيرو را در كنار خود داشته باشد، براى حضور در قدرت مشكل چندانى نخواهد داشت.
منبع: ايرنا

ترجمه: آرمن نرسسيان
«جلال طالبانى» رئيس جمهورى عراق در گفت وگو با هفته نامه آلمانى «اشپيگل» از محاكمه صدام، پيشرفت هاى بازسازى عراق و تهديدات تروريستى كه ثبات كشور را تهديد مى كنند، سخن گفته است. به باور او، دولت عراق در ظرف يك سال مى تواند وحشت و ترور را تحت كنترل خود درآورد.
متن اين گفت وگو از نظر خوانندگان گرامى مى گذرد:
آقاى رئيس جمهور! نگهبانان صدام حسين مى گويند كه وى بر اين باور است كه حاكم قانونى عراق است و او مى خواهد با جورج بوش رئيس جمهورى آمريكا صلح برقرار كند. به عنوان جانشين وى چه نظرى داريد؟
اينها توهمات مردى است كه دچار شكست كامل شده و نمى داند كه چقدر منزوى و تنها است. حتى بزرگان قبيله و قوم او نيز خود را از وى جدا كرده اند. اين سرنوشت تاريخى ديكتاتورى است كه از ارتباط با مردم خود و واقعيت به دور ماند.
دولت مى خواهد صدام را در اين تابستان محاكمه كند اما آمريكايى ها اين روند را كند مى كنند. چه زمانى ديكتاتور در برابر قاضى خواهد ايستاد؟
«ابراهيم جعفرى» نخست وزير اگر بخواهد، مى تواند به امور سرعت ببخشد، اما تصميم گيرى تنها به عهده قوه قضاييه عراق است. ما در اين ارتباط با آمريكايى ها هيچ اختلافى نداريم.
آيا مجازات مرگ در انتظار اوست؟
من يك وكيلم. اما حتى اگر قاضى او بودم، منتظر مى ماندم محاكمه او تمام شود تا قضاوتم را اعلام كنم. البته بدون شك، اگر شما از مردم هم سؤال كنيد، اكثريت آنها با اعدام او موافق هستند.
اما بسيارى از عراقى ها مى گويند اگر چه صدام، ديكتاتورى بى رحم بود، اما دستگاه هاى تهويه هوا شبانه روز در زمان ديكتاتورى او كار مى كرد و آنها اين امكان را داشتند تا بدون ترس از جان كودكانشان، آنها را به مدرسه بفرستند.
شما تصوير گمراه كننده اى را ترسيم مى كنيد. زمانى كه ما جنگ كويت را باختيم، در اكثر نقاط كشور برق جريان نداشت و فاضلاب بغداد مستقيماً وارد دجله مى شد. شرايط زندگى فاجعه بار بود. يك پزشك ماهانه تنها ۱۵ دلار حقوق داشت در حالى كه امروز، او چندين برابر و بالغ بر چند صد دلار درآمد دارد. حقوق افسران پليس بيش از ۱۰ برابر افزايش يافته است. عراق ديگر تنها شامل «رمادى» و «فلوجه» نيست. ما موفقيت هاى بسيارى را براى عرضه داريم.
اما در مورد امنيت نمى توان اينگونه گفت. روزانه حدود ۷۰ حمله انجام مى شود. تنها در ماه مه، حدود ۹۰۰ نفر كشته شدند و وضعيت بيشتر و بيشتر خطرناك تر مى شود.
اما اين نشان نمى دهد كه تروريست ها موفق هستند. اين تنها شاهدى بر وحشيگرى آنهاست. ما مشكل اساسى با خودروهاى بمب گذارى شده داريم، اما اين يك پديده منحصر به عراق نيست. چندى پيش، تروريست ها گفتندكه اولين واحد بمبگذاران انتحارى عراق را تشكيل داده اند. اين نشان مى دهد كه اين شكل از تروريسم بر ما تحميل شده است.
شما اطلاعات دقيق ترى داريد كه نشان دهد اين مبارزان خارجى از كجا مى آيند؟
آمار دقيقى نمى توان ارائه داد، اما ما افرادى را با تابعيت كشورهاى مختلف مانند پاكستان، مصر، فلسطين و الجزاير دستگير كرده ايم. بسيارى از آنها از عربستان سعودى مى آيند. وهابى گرى افراطى عربستان يك منبع اصلى تروريسم است.
ايالات متحده، ايران را به ارسال تروريست ها به عراق متهم مى كند.
من بر اين باور نيستم كه اين امر صحت دارد. ايرانى ها به عراق نمى آيند. چرا آنها بايد الآن كه برادران شيعه آنها در كشور داراى حكومت هستند، چنين كارى را بكنند؟
فكر مى كنيد كدام گروه، خطر بزرگترى براى عراق هستند؟ شبه نظاميان خارجى يا طرفداران حزب بعث؟
طرفداران صدام تنها در مناطق خاصى فعال هستند، مثل مثلث سنى نشين، جايى كه از گذشته پايگاه آنها بوده است. آنها بزرگترين خطر نيستند. مشكل اصلى ما، القاعده و شاخه اسلامى آن است. اما ما در مقابله با اين گروهها بسيار موفق بوده ايم. تنها تا يك سال پيش، آنها تمام شهرها مانند «موصل»، «فلوجه» و «سامره» را تحت كنترل خود داشتند. اما اين موضوع ديگر، اينگونه نيست. ما صدها نفر از اين افراد را كه شامل رهبران تروريست ها هستند، دستگير كرده ايم.
متأسفانه اين موضوع چندان احساس نمى شود. رويكرد دولت جديد پشتيبانان و حاميان حزب حكومتى گذشته را سرخورده كرده است.
هنگامى كه از اين گروه صحبت مى شود، بايد تمايزاتى قائل شد. بعثى هايى بودند كه به آرمانهاى قديمى پايبند بودند و با ما كردها در جنبش مقاومت جنگيدند و حتى متحمل تلفات سنگينى شدند. حتى در ميان طرفداران صدام صدها و هزاران ملى گرا وجود دارند كه از اوضاع ناراضى بودند، اما نمى توانستند كارى انجام دهند. اينكه آنها امروز، مسلح هستند، نشان نمى دهدكه آنها تروريست هستند، آنها تنها مى خواهند از اموال خود محافظت كنند. ما مى توانيم با آنها به زمينه هاى مشتركى برسيم.
كنفرانس بين المللى درباره عراق در بروكسل برگزار شد. آيا چنين رويدادهايى تنها يك سمبل نيستند؟ چون اوضاع امنيتى مانع از اين مى شود كه عراقى ها حتى بازرگانان سرمايه گذارى كنند؟
اين موضوع بر تجارى اثر مى گذارد كه جزيى از محفل قديمى صدام هستند. به كردستان و يا ساير مناطق كشور برويد و شما اقتصاد رو به رشد را خواهيد ديد. به بازارها برويد و چيزهايى مى يابيد كه قبلاً در عراق دوره صدام وجود نداشت.
- يكى از دوستانم ، فروشنده لوازم الكترونيكى است و در مدت ديكتاتورى صدام، فروش هفتگى او ۱۰۰هزار دلار بود، اما امروز ، او در همان مدت ۲ ميليون دلار فروش دارد. در كردستان ، حتى خارجى ها هم سرمايه گذارى مى كنند.
اما در همين حال ، هزاران عراقى شامل دانشمندان، پزشكان ، تاجران در حال ترك كشور هستند. چگونه روند اين مهاجرت را مى خواهيد متوقف كنيد؟
- در مورد اين آمار، اغراق شده است. در عراق تحت ديكتاتورى صدام، مردم دهها بار بيش از اين كشور را ترك كردند. من براين باورم كه اگر ما همه پزشكان عراقى را مثلاً از انگليس برگردانيم ، سيستم بهداشتى اين كشور سقوط خواهد كرد.
دولت و پارلمان امسال وظيفه بزرگى دارند. قانون اساسى بايد تا اواسط ماه اگوست تهيه شود، همه پرسى بايد تا اكتبر صورت بگيرد و اولين انتخابات در دسامبر انجام شود. آيا اين به نظرتان واقعى است؟
- مذاكرات در مورد قانون اساسى اندكى به تأخير افتاده چون ما مى خواهيم سنى هاى بيشترى را وارد اين روند كنيم. اين جدول زمانى را شوراى امنيت سازمان ملل متحد براى ما آماده كرد و ما همه كارى مى كنيم تا با آن پيش برويم.
بحث ديگرى كه جريان دارد كاهش نيروهاى آمريكايى است. چه مدت ديگر ، نيروهاى آمريكايى بايد در عراق بمانند؟ ژنرال «جان ونيس» گفت كه ۲۰هزار سرباز پس از انتخابات عراق از اين كشور خارج مى شوند، اما برخى سياستمداران در واشنگتن خواهان افزايش توانايى هاى اين نيروها هستند.
- من طرفدار كاهش نيروهاى آمريكايى هستم ، اما درمقابل ما بايد ارتش عراق را بسازيم . اگر آمريكايى ها بخواهند بيشتر بمانند، مى توانند مانند آلمان در پايگاههاى خاصى بمانند. امنيت در كشور برعهده خود عراقى ها است.
هنرمندان ، موسيقى دانان و آرايشگران اين روزها در بغداد به قتل مى رسند، چون اسلامگرايان كار آنها را بيهوده و سبك سرانه مى دانند. بسيارى از عراقى ها در مورد اينكه يك دولت مذهبى مى تواند قوانين اسلامى را حاكم كنند نگرانند؟
- عراق هرگز يك كشور اسلامگرا نخواهد شد. عراق يك كشور سكولار نيز نخواهد شد، چون اين به معناى جدايى كامل دين و دولت خواهد بود. ما اسلام را دين رسمى كشور مى دانيم و شريعت هم منبع قوانين ما خواهد بود.
مسعود بارزانى رقيب شما براى ساليان طولانى خواهان نقش بزرگتر براى كردها است و او خواهان ممنوعيت ورود ارتش عراق به كردستان است.
- كردها اثرگذارى زيادى دارند. من رئيس جمهورى عراق هستم و او رئيس منطقه كردستان عراق و وزير امور خارجه عراق هم يك كرد است. در مورد ارتش هم هيچ دليل قانع كننده اى براى ورود نيروها به شمال كشور وجود ندارد.
شما رؤياى كردستان مستقل را در سر داريد؟
- نه، من رؤياى كردستان مرفه، مترقى و با فرهنگ را دارم. شعرا مى توانند هر چيزى را در رؤيا تجسم كنند، اما سياستمداران بايد واقع گرا باشند، تصور كنيد كه ما كردها، استقلال خودمان را اعلام مى كرديم و عراق و ايران و تركيه ما را در ميان خود محاصره مى كردند. چگونه ما قادر مى شديم از كشور خارج يا به آن وارد شويم؟
كردها و بخصوص شما قابل اعتماد ترين شركاى آمريكا در عراق هستيد. آيا شركاى شما دچار اشتباهاتى نشده اند؟
- آمريكا ما را از ديكتاتورى نجات داد و ما هم اكنون دوستانى داريم كه به آنها اعتماد مى كنيم. البته كه  آمريكايى ها مرتكب اشتباهاتى شده اند، بخصوص در مركز عراق در ميان سران قبايل و شيخ ها. مثل بازداشت «محسن عبدالحميد» رهبر حزب اسلامى كه شخص بسيار خوبى است و من از او حمايت مى كنم.
حتى مقامات رسمى آمريكا هم اكنون اعتراف مى كنند كه واشنگتن براى دوره پس از صدام برنامه جامعى نداشت؟
- بله، اما نبايد غيرمنصف بود. ما عراقى ها هم دچار اشتباهاتى شده ايم. بلافاصله پس از جنگ، ژنرال «جى گارنر» به ما گفت كه دولت تشكيل دهيد و ما آن را به رسميت مى شناسيم، اما ما قادر به اين كار نبوديم و با هم كنار نمى آمديم. به سنى ها نگاه كنيد، آنها براى قرن ها بر اين كشور حكومت كردند و انتخابات را تحريم كردند.
شما براى مدت طولانى دوست سوريه به شمار مى رفتيد، اما روابط شما با دمشق بخصوص طى هفته هاى اخير سرد شده اند. اتهامات شما عليه سوريه چيست؟
- من كماكان دوست سوريه هستم. بشار اسد اخيراً مرا به دمشق دعوت كرد و من دعوت او را پذيرفته ام. ما يك مشكل با مطبوعات سوريه داريم، چون آنها ما را آلت دست آمريكايى ها مى دانند و تروريسم در كشور را ناديده مى گيرند.
براى پايان دادن به اين تروريسم چه بايد كرد؟
- اگر دولت فعلى تصميمات درستى اخذ كند، اين ترس و وحشت امسال به پايان مى رسد اما شرط ديگرى هم وجود دارد. كشورهاى همسايه ما بايد از هر اقدامى كه به تروريست ها سود مى رسد، پرهيز كنند. عراق به يك مركز بين المللى براى آنها تبديل شده است. ما بايد جلوى هجوم
آنها را بگيريم.

«كوفى عنان» دبيركل سازمان ملل متحد به مناسبت همايش بين المللى اصلاحات در سازمان ملل متحد كه روزهاى يكشنبه و دوشنبه در دفتر مطالعات سياسى و بين المللى وزارت امورخارجه در تهران برگزارشد، پيامى را ارسال كرد. اين پيام به وسيله «ادوارد مورتيمر» مدير بخش ارتباطات دفتر كوفى عنان قرائت شد.
شما در لحظه اى مهم براى ملل متحد و درحقيقت براى جامعه جهانى گردهم آمده ايد. درست درماه پيش، شصتمين سال امضاى منشور ملل متحد را جشن گرفتيم. اما افكارمان متوجه آينده است و نه گذشته. ما عميقاً مشغول بحث و گفت وگو درباره اين هستيم كه چگونه پاسخ دسته جمعى خود و نهادهاى مشتركمان را با نيازهاى دنيايى كه به سرعت درحال دگرگونى است، هماهنگ كنيم.
ابتدا اجازه دهيد تأكيد كنم هيچ پيشنهاد اصلاحاتى، به هراندازه مهم، نبايد ما را از وظايف ضرورى مشخصى كه برعهده داريم، دور كند به ويژه نياز به حل درگيرى هايى كه به درازا كشيده و حصول اطمينان از اينكه كشورهايى كه درمرحله دشوار گذار قراردارند، حمايت موردنيازشان را دريافت كنند.
به همين دليل است كه سازمان ملل متحد براى برقرارى صلح وثباتى كه بر مبناى دولتى مستقل و دموكرات در افغانستان و عادلانه و بادوام بين فلسطينيان و اسرائيلى ها. ايران سهمى مهم در پيداكردن راه حل براى بسيارى از اين مشكلات دارد، درست به مانند سهم اين كشور در يافتن پاسخ دسته جمعى ما به چالش هاى جهانى. اينجانب مشتاقانه منتظر ادامه همكارى با مسؤولان جمهورى اسلامى زيرنظر رئيس جمهور منتخب، عاليجناب محمود احمدى نژاد هستم، همانگونه كه با دولتى كه در آستانه پايان كار خود است، انجام داده ام و اميدوارم افتخار ملاقات ايشان را در اجلاس جهانى سران ۲۰۰۵ كه در نيويورك درماه سپتامبر برگزارخواهدشد را داشته باشم.
ما هم اكنون درميانه تلاشى دشوار براى اصلاح مفاهيم، ساختارها و فرايندهايى هستيم كه به وسيله آنها به عنوان جامعه اى بين المللى كارمى كنيم، تا بهتر بتوانيم پاسخ هاى دسته جمعى مؤثر را به نيازهاى دولت ها و اشخاص در سراسر جهان تدارك دهيم.
اجلاس سران، فرصتى منحصر به فرد تنها براى انجام چنين اقدامى است. به همين دليل، در ۲۱ مارس برابر با نوروز ايرانيان، اينجانب مجموعه پيشنهادهاى جامعى براى بازسازى درگزارش خود با عنوان «با آزادى بيشتر: به سوى توسعه، امنيت و حقوق بشر براى همه» ارائه كردم.
ماه گذشته، رئيس مجمع عمومى، پيش نويس سندى را ارائه داد كه حاوى دستاوردهاى سياسى است كه به اعتقاد وى، رؤساى كشورها و دولت ها ضرورى است بتوانند درباره آن در اجلاس سران به توافق برسند. آن سند به تمامى موضوعات عمده مى پردازد و منعكس كننده نكاتى است كه ازسوى دولت هاى عضو طى چندماه بحث و گفت وگو حاصل شده است. مشورت هاى بيشتر درحال حاضر بر مبناى اين پيش نويس درحال انجام است و گمان مى كنم نسخه اى جديد از آن در اواخر اين هفته موجودخواهدبود.
دستور كار اصلاحات براى ايران همانند ساير كشورها در منطقه شامل منافعى حياتى است و من معتقدم تشريك مساعى عمده اى مى تواند از جانب شما صورت پذيرد.
به عنوان نكته آغازين، اجازه دهيد اهميت فرهنگ صلح و نياز به ايجاد و تقويت آن در هر دو سطح ملى و بين المللى را يادآور شوم. ما بايد خود و جوامع خود را آموزش دهيم تا از كليشه بندى هاى يكديگر فراتر برود و از مقوله بندى هاى ساده انگارانه كه موجب تشديد عدم تفاهم مى شود و مشكلات جدى فراهم مى كند كه قابل حل نيستند، پرهيز كنيم. به همين دليل، هنگامى كه ايران نخستين بار پيشنهاد گفت وگوى تمدن ها را در سال ۱۹۹۸ ارائه داد، اينجانب قوياً از تلاش ها براى ترويج آن به وسيله سازمان ملل متحد، حمايت كردم و كماكان به اين اقدام ادامه خواهم داد.
هر فرهنگ صلحى به وسيله توسل به تروريسم تهديد مى شود؛ امرى كه ايران همانند بسيارى از ديگر كشورها تجربه دست اولى از آن داشته است. تروريسم، برخاسته از دين يا ايدئولوژى به خصوصى نبوده است و به همين ترتيب، هدف آن تنها كشورهايى خاص يا مردمى خاص نيست. همگى ما اهداف بالقوه آن هستيم و حقيقتاً بايد به عنوان جامعه اى بين المللى با اين پديده مقابله كنيم. براى اين اقدام ضرورى است درباره اينكه چگونه آن را تعريف كنيم به توافق نظر برسيم و كنوانسيون جامعى كه براساس آن، همه انواع تروريسم غيرقانونى خواهدبود را تصويب كنيم. درحالى كه من كاملاً نسبت به حساسيت ها و ملاحظات موجود دراين باره آگاه هستم، معتقدم بايد بتوانيم درباره اينكه حق قانونى مردم براى مقابله با اشغال خارجى نمى تواند و نبايد شامل حق كشتن به عمد يا مثله كردن شهروندان و غيرنظاميان شود، توافق كنيم. ما همچنين بايد فرهنگ احترام كامل به حقوق بشر ايجاد كنيم. اگر مى خواهيم جايگاه حقوق بشر را آنچنان كه در منشور ملل متحد براى آن تعيين شده است، احياكنيم، نيازمند آغاز نو هستيم. تأسيس شوراى حقوق بشرى كه حمايت گسترده اى از سراسر جهان از آن به عمل مى آيد، راه طولانى براى احياى اعتبار تشكيلات حقوق بشر بين المللى در پيش رو دارد.
به نظر من فرهنگ احترام به حقوق بشر بايد شامل قبول مسؤوليت در حمايت از جمعيت شهروندان در مقابل نسل كشى، پاكسازى قومى و ساير اينگونه جنايات شنيع باشد. اين مسؤوليت در ابتدا و بيشتر از همه متوجه دولتهاى مستقل است. همان گونه كه نياز است، جامعه بين المللى از راه ابزار ديپلماتيك، انسان دوستانه و ساير ابزار صلح آميز به دولتها كمك كند تا اين مسؤوليت را انجام دهند. اگر، تنها اگر چنين ابزارهايى ناكام بمانند و به نظر آيد دولتى كاملاً ناتوان بوده يا نمى خواهد به مسؤوليت خود تن دهد، جامعه بين المللى به عنوان آخرين اقدام بايد بپذيرد كه مسؤوليتى مشترك دارد تا اقدامى دسته جمعى از راه شوراى امنيت سازمان ملل متحد انجام گيرد. معتقدم اجلاس سران، مناسبتى است كه در آن اين مفهوم مسؤوليت براى حمايت و رويكرد پياپى كه با خود همراه دارد را پذيرا شود. هنگامى كه اصولى كه براساس آن جامعه بين المللى قصد اقدام كند، واضح باشد، به نفع تمامى دولتها خواهد بود. همچنين اين اصول، زمينه را براى مداخلات انسان دوستانه يكجانبه به وسيله كشورها ياگروهى ازكشورها از بين مى برد و در نتيجه موجب كاهش اينگونه مداخلات مى شود.
بخشى مرتبط كه نياز به توضيح بيشتر دارد، قوانين حاكم بر استفاده از زور به وسيله كشورها است. اجازه دهيد تأكيد كنم هيچ كس پيشنهادى براى تغيير ماده۵۱ منشور نداده كه حافظ حق مسلم دفاع منفرد و دسته جمعى است چنانچه حمله مسلحانه عليه يك عضو سازمان ملل صورت پذيرد تا وقتى كه شوراى امنيت اقدامات لازم براى حفظ صلح و امنيت بين المللى به عمل آورد. مى دانم كه اين نكته اى بسيار حساس براى ايرانيان است، زيرا زمانى كه ايران در سال۱۹۸۰ مورد حمله قرار گرفت و ايران براى حق دفاع از خود تنها گذاشته شد، شوراى امنيت در اتخاذ تصميم ناكام ماند.
اما هنگامى كه پيشنهاد استفاده از زور به ميان مى آيد، نه در دفاع از خود در مقابل حمله اى حتمى يا واقعى، بلكه در برخورد با تهديدى پنهان يا غيرمحتمل، معتقدم تصميم نبايد از سوى كشورهاى خاص، بلكه به گونه اى دسته جمعى از سوى شوراى امنيت اتخاذ شود كه يكى از نيت هاى سازمان ملل متحد مندرج در ماده يك منشور است يعنى «اقدامات دسته جمعى مؤثر براى جلوگيرى و برطرف كردن تهديدات عليه صلح» را برآورده كند. من پيشنهاد كرده ام كه شوراى امنيت بايد تصويب قطعنامه اى كه اصول راهنما براى گرفتن چنين تصميماتى را ارائه مى دهد، تصويب كند. اما مباحثات در اين مورد قبل از اينكه به وسيله شوراى امنيت مورد توجه قرار گيرد، نياز به ادامه گفت وگو در جلسه اى ديگر دارد. در همين حال، ناكامى اخير كشورهاى عضو معاهده عدم تكثير سلاحهاى هسته اى در به توافق رسيدن طى كنفرانس بررسى ۲۰۰۵ علتى عينى براى بذل توجه است. در عين حال، الزامات اصلى و حقوقى كه به وسيله معاهده ارائه شده است، همچنان مورد حمايت كامل قرار دارند. اين معاهده همچنان سنگ بناى كنترل تسليحات جهانى و رژيم خلع سلاح با مفاهيم مهمى براى گسترش باقى مى ماند. معتقدم اجلاس سران فرصتى حياتى به ما براى تأييد اين اصول و تجديد تعهد تمام كشورها به خلع سلاح و عدم تكثير هسته اى مى دهد. ما بايد بر مسأله طولانى مدت خلع سلاح تمركز نماييم، به ويژه زمانى كه با شصتمين سالگرد استفاده از سلاح هاى اتمى در هيروشيما و ناكازاكى مصادف است. اجلاس سران همچنين فرصتى براى دستيابى به اجماع گسترده درباره ساير مسائل مهم مانند دسترسى به چرخه سوخت هسته اى در راستاى حقوق و الزامات دولت هاى عضو زير نظر معاهده و تصويب پروتكل الحاقى سازمان بين المللى انرژى اتمى به عنوان معيار جهانى جديد براى رسيدگى و كنترل فراهم مى آورد. مى دانم كه اين موارد و ساير مسائل قوياً مورد توجه ايران است. در اين زمان به ويژه تمامى دولتهاى عضو معاهده نياز به خويشتندارى عظيم در بهره بردارى از حق خود براساس معاهده دارند. به عقيده اينجانب بايد تأكيد بر ادامه گفت وگوى سازنده به عنوان مطمئن ترين راه براى دستيابى به توافق صورت پذيرد.
اين موارد و ساير پيشنهادها درباره امنيت و حقوق بشر بايد در موقعيت گسترده اصلاحات نگريسته شود، يعنى شرايطى كه در آن توسعه مقام والايى دارد. اخيراً اقدامات مهمى به وسيله اتحاديه اروپا و گروه۸ در زمينه توسعه اعلام شده است. تمامى كشورها چه توسعه يافته و چه در حال توسعه بايد سهم خود را در تضمين اينكه از زمان حال تا سال۲۰۱۵ مبارزه با فقر و امراض به سطح جديدى برسد، ادا كنند. ما نيازمند تلاش سراسر جهانى هستيم براى رسيدن به اهداف توسعه هزاره طى دهه آتى و ضمانت اينكه منافع جهانى شدن بيشتر به گونه اى مساوى تقسيم شود.
دوستان من، ما طرح بلندپروازانه اصلاحات و نوسازى را آغاز كرده ايم. سهم زيادى براى همه وجود دارد. تمامى آنچه انجام مى دهيم، به اعلاميه هزاره برمى گردد كه اميدهاى بشريت را براى جهانى پرمنزلت، عادلانه تر و ايمن تر به خود جذب مى كند. همان گونه كه پيش از اين نيز اشاره كردم، جامعه بين المللى بر سر دو راهى رسيده است؛ يك راه به جهانى بى نظم، از هم پاشيده به دليل درگيرى و محصور در فقر ختم و راه ديگر موجب همكارى و همبستگى فزاينده جهانى مى شود. اينجانب تمامى شركت كنندگان در اين هايش را ترغيب مى نمايم تا همه تلاش خود را به كار گيرند تا اطمينان حاصل كنند كه ما از اجلاس سران در ماه سپتامبر براى تعهد قاطعانه خود در مسير دستيابى به راه دوم استفاده كنيم.