- عبدالله شفيع آبادى، متولد ،۱۳۲۲ بجنورد.
- اخذ مدرك ديپلم رياضى از دبيرستان همت بجنورد، ۱۳۴۲.
- اخذ مدرك ليسانس مشاوره از دانشگاه سپاهيان دانش، ۱۳۴۸.
- اخذ مدرك فوق ليسانس مشاوره از دانشگاه ايلى نويز ايالات متحده، ۱۳۵۱.
- اخذ مدرك دكتراى مشاوره از دانشگاه ايلى نويز، ۱۳۵۴.
- استاديار دانشگاه ابوريحان (علامه طباطبايى فعلى)، ۱۳۵۴.
- عضو انجمن مشاوران آمريكا
- عضو مؤسس و عضو هيأت مديره انجمن مشاوره ايران.
- دانشيار دانشگاه علامه طباطبايى، ۱۳۶۵.
- استاد دانشگاه علامه طباطبايى، ۱۳۷۲.
- تأليف مقالات متعدد علمى و تأليف كتاب هاى:
۱- فنون و روشهاى مشاوره
۲- فنون تربيت كودك
۳- راهنمايى و مشاوره شغلى و حرفه اى و نظريه هاى انتخاب شغل.
۴- نظريه هاى مشاوره و روان درمانى (مشترك)
۵- مبانى روانشناسى رشد
۶ - مقدمات راهنمايى و مشاوره
۷- پويايى گروه و مشاوره گروهى
۸ - راهنمايى و مشاوره كودك
۹ - روانشناسى عقب ماندگى ذهنى
۱۰ - توانبخشى شغلى معلولين
۱۱- راهنمايى و مشاوره تحصيلى و شغلى
اولين ايرانى و دانش آموخته مقطع دكتراى رشته مشاوره است و اولين كتاب درباره نظريه هاى شغلى را به زبان فارسى تأليف كرده و يكى از بانيان اصلى انجمن مشاوره ايران است.

عبدالله شفيع آبادى، متولد ۱۳۲۲ بجنورد است. تحصيلات سيكل اول (ابتدايى) و سيكل دوم (دبيرستان) را در زادگاهش گذراند و در سال ۱۳۴۲ ديپلم رياضى گرفت و به ياد مى آورد كه نسبت به دروس «رياضى» و «فيزيك» علاقه زيادى داشته است و علاقه داشتن به انجام كارهاى فنى باعث مى شده كه وسايل برقى همچون راديو را باز و بسته كند. كتاب هاى داستانى و تاريخى از جمله در زمينه جنگ هاى اول و دوم جهانى را مطالعه كرده و نسبت به ادبيات ايران هم علاقه مند بوده و دواوين شعراى فارسى زبان از جمله حافظ و سعدى را خوانده است.
بعد از اخذ ديپلم و با گذراندن دوره هاى ۶ ماهه در پادگانى در سارى، به روستاى «آدينا قلى» از توابع بجنورد كه نزديكى مرز شوروى سابق بوده، مى رود و با توجه به آموزشى كه در سپاه دانش ديده، فعاليت هاى فرهنگى و اجتماعى را در روستا انجام داده و با كمك ساكنان روستا مسجد و مدرسه ساخته است. در سالهاى ۴۸- ۱۳۴۴ در مقطع كارشناسى رشته مشاوره تحصيلات عالى خود را تداوم مى دهد.
در اين مقطع تحصيلى، از لحاظ درسى دانشجوى ممتاز شناخته مى شود و رتبه اولى هاى هر رشته مطابق قانون وضع شده بايستى براى ادامه تحصيل بورسيه شده و به خارج اعزام شوند.
در دانشگاه ايلى نويز در مقطع فوق ليسانس مشاوره مشغول به تحصيل مى شود. پايان نامه اش درباره نوع مشكلات مراجعان به مراكز مشاوره بوده است . از اين طريق نسبت به مشكلات جامعه آمريكا و سيستم هاى درمانى و مشاوره آن كشور آگاهى كسب مى كند و با نحوه آموزش و چگونگى تعامل استادان و دانشجويان از نزديك آشنا مى شود. از جمله روشهاى ارتقاى سطح مشاوره توسط دانشجويان اينگونه بوده كه استاد در اتاق مشاهده آزمايشگاه مى نشسته و نحوه مشاوره دادن دانشجوى خود را كنترل مى كرده و بعداً هم با مرور فيلم ضبط شده، استاد و دانشجو به بحث درمورد ايرادات جلسه مشاوره انجام شده مى پرداخته اند و استاد راهنمايى هاى لازم را براى بهتر شدن كيفيت جلسه مشاوره ارائه مى داده.
در آن دانشگاهها، دانشجويان از دانشكده هاى مختلف به مركز مشاوره دانشگاه رجوع كرده و مشاوره مى گرفته اند. بعدها شفيع آبادى در دانشگاه علامه طباطبايى كه بزرگترين دانشكده علوم انسانى در منطقه است، مراكز مشاوره را راه اندازى مى كند و پيشنهاد داير شدن رشته مشاوره را ارائه مى دهد. انواع و اقسام مشاوره خانوادگى، شغلى، تحصيلى و ازدواج از جمله حوزه هايى است كه شفيع آبادى و همكارانش در مركز مشاوره دانشگاه علامه طباطبايى به دانشجويان و افراد غيردانشگاهى مراجعه كننده ارائه مى دهند. مى  گويد مشاوره خوابگاهى را هم براى اولين بار در ايران و در دانشگاه علامه طباطبايى راه اندازى كرده اند و دانشجويان ساكنان خوابگاههاى دانشگاه مى توانند تا ساعت ۱۰ شب از متخصصان و مشاوران مستقر در خوابگاهها كمك بگيرند.
چه تفاوتى ميان «مشاوره» و «راهنمايى» وجود دارد؟
راهنمايى كردن، بيشتر يك فعاليت اطلاع رسانى محسوب مى شود. اطلاع رسانى موجب افزايش آگاهى افراد مى شود. اگر دانش افراد و سطح آگاهى آنان افزايش يابد، در آينده با مشكلات كمترى مواجه خواهند شد. اين اطلاع رسانى به نوعى به منظور «پيشگيرى» و جلوگيرى از بروز مشكل و مسأله انجام مى شود اما مشاوره درصدد حل يك مشكل خاص است؛ فعاليتى كه رودررو و حضورى انجام مى شود و هدف آن جنبه درمانى و رفع مشكل دارد.
شفيع آبادى معتقد است كه جامعه بايد با مقوله پيشگيرى به طور جدى تر مواجه شود و در اين زمينه رسانه هاى گروهى مى توانند تأثيرگذار باشند.
در سالهاى ۵۴- ۱۳۵۲ هم در مقطع دكترا مشغول به تحصيل مى شود. تز او درباره رابطه خود پنداره و اضطراب دانش آموزان و چگونگى و نحوه برخورد با اين مشكلات بوده است.
او معتقد است هر چقدر خود پندارى و عزت نفس افراد افزايش يابد، به همان ميزان، سطح استرس و اضطراب دچار افت مى شود. اعتقاد دارد كه در سه حوزه خانواده، مدرسه و جامعه اقداماتى بايد انجام شود تا اعتماد به نفس دانش آموزان بيشتر شود. اول و مهمتر از همه نقش خانواده در افزايش خودباورى كودكان است. به نظر شفيع آبادى، هر اندازه والدين كودك خود را براى انجام كارها تشويق كنند و مثبت نگرى او را تقويت كنند، اعتماد به نفس او را ارتقا خواهند داد. اما در مقابل اگر مرتب به فرزند خود بگويند كه ناتوان است و توانايى انجام هيچ كارى را ندارد، او هم اعتقاد خودش را از دست مى دهد. در مدرسه نيز بايد معلمان و مدير همواره فعاليت هاى مثبت دانش آموزان را مورد تأييد قرار دهند و جامعه هم بايد براى اقدامات مثبت آنها ارزش قائل شود تا آنها رشد كنند. بيش از همه بر تأثير بنيادى خانواده و والدين بر كم يا زياد شدن اعتماد به نفس كودكان تأكيد دارد.
شفيع آبادى درسال ۱۳۵۴ تحصيلات خود را در مقطع دكتراى «مشاوره» به پايان مى رساند. برهمين اساس و مطابق اطلاعات موجود، او اولين ايرانى تحصيلكرده اى مى باشد كه دكتراى رشته «مشاوره» اخذ كرده است. پيشگامى او در تحصيل دررشته مشاوره باعث مى شود بعد از بازگشت به كشور، منشأ خدمات ارزنده اى باشد. راه اندازى دوره فوق ليسانس مشاوره در دانشگاه از اقدامات او است. همچنين عضو مؤسس و عضو هيأت مديره انجمن مشاوره ايران، عضو هيأت مؤسس و عضو هيأت مديره انجمن مشاوران شاغل در آموزش و پرورش، عضو نظام روانشناسى و مشاوره ايران، عضو انجمن روانشناسى و عضو انجمن مشاوران ايالات متحده آمريكا است. علاوه بر اين موارد، او عضو شوراى عالى برنامه ريزى (شاخه مشاوره) وزارت علوم است.
اولين كتاب منتشر شده او «روانشناسى عقب ماندگى ذهن» و آخرين اثر او، ترجمه مشترك كتاب «مورد پژوهى در مشاوره و روان درمانى» است كه به چاپ خواهد رسيد.
با چاپ كتاب «راهنمايى و مشاوره شغلى...» اولين كتاب درمورد نظريه هاى شغلى را نوشته و منتشر كرده است.
چند نظريه در مورد انتخاب شغل افراد مطرح شده است يك نظريه كلى، انتخاب شغل را امرى شانسى و تصادفى مى داند. ديگرى نظريه اى است كه انتخاب شغل را مبتنى بر اصول و خواست شخص تصميم گيرنده (فرد طالب كار) مى داند. نظريه سوم، تركيبى از دو عامل فوق را متناسب با وضعيت اجتماعى، شخصى، اقتصاد و هويتى جوامع مختلف پيشنهاد مى كند.
عبدالله شفيع آبادى به اين باور رسيده بود كه مى توان نظريه  چهارمى را ارائه داد. تحقيقات و مطالعات لازم را در چارچوب نظريه روانشناسى فردى انجام داده است. او فعلاً در حال تدوين اين نظريه است و براين اساس مى خواهد نقش مسائل روانى را در انتخاب شغل تبيين كند.
با كمك يكى از همكارانش، اولين كتاب منسجم در زمينه روان درمانى را تأليف كرده و به چاپ رسانده است. در زمينه روان درمانى، نظريات مختلفى از قبيل نظريه روانكاوى، نظريه رفتار درمانى، نظريه روانشناسى عقلى - عاطفى، نظريه واقعيت درمانى و نظريه روانشناسى فردى و چند نظريه ديگر مطرح شده است.
شفيع آبادى مى گويد: « يك مشاور بايد نسبت به همه اين نظريه ها مطلع باشد تا در صورت نياز و با توجه به شرايط و موقعيت مشاوره ها از هر يك از آنها بهره ببرد. او به طور قاطع نظريه اى را بر ساير نظريه ها ترجيح نمى دهد. به اعتقاد او، يك درمانگر يا مشاور بايد با همه اين ديدگاه ها آشنا باشد ولى انتخاب روش مشاوره را بستگى به موقعيت مى داند.»
يك كتاب درسى با عنوان «مقدمات راهنمايى و مشاوره» براى دانشجويان رشته مشاوره دانشگاه پيام نور تأليف كرده كه تاكنون يكصدهزار نسخه از اين كتاب به چاپ رسيده است.
مهمترين تأليفات خود را دو كتاب «نظريه هاى مشاوره و روان درمانى» و «راهنمايى و مشاوره شغلى ...» مى داند.
در مقاله اى در مورد رابطه خودپندارى و از خود بيگانگى مى كوشد ضمن بحث درباره سيستم درمانى توضيح دهد كه كسانى كه نسبت به خودشان، پندار منفى دارند از خودشان بيشتر بيگانه ترند.
تحقيقى هم در مورد فرسودگى شغلى مشاوران مدارس انجام داده است.
فرسودگى شغلى به اين معنا مى باشد كه فرد يا افراد از كار خود احساس خستگى كنند و تصور كنند كارآمد نيستند. عوامل مختلفى مانند ساعات كار، ميزان حقوق، نحوه برخورد همكاران، محل كار و نوع برخورد دانش آموزان و والدين آنها مى تواند در بروز فرسودگى شغلى مؤثر باشد.
در اين تحقيق مشخص شده اگر مشاوران مدارس، از كار در محيط خود راضى باشند و از احترام لازم ساير معلمان مدارس برخوردار گردند و يا حداقل ديگران روابط انسانى درستى با آنها داشته باشند، رضايت شغلى شان بالاتر مى رود و حتى اگر در اين حالت، حقوق آنها كمتر باشد گلايه و شكايتى ندارند.
نتايج تحقيق نشان مى دهد كه مشاوران مدارس، احساس بى خاصيتى مى كنند، اينكه مورد توجه نيستند، به مشاوره هاى آنها بها داده نمى شود و همكاران آنها به مباحث مشاوره اى اهميت نمى دهند.
او همچنين دبير اولين و دومين سمينار راهنمايى و مشاوره بوده كه در دانشگاه علامه طباطبايى برگزار شده است.
در مقاله اى كه در اين كنفرانس ها ارائه مى دهد در مورد اشتغال زنان، محاسن و محدوديت هاى آن مى گويد. شفيع آبادى معتقد است كه زنان به عنوان نيمى از جمعيت جامعه بايد وارد بازار كار شوند ولى بهتر است در مشاغلى همچون پرستارى و معلمى كار كنند. همان مشاغلى كه نياز به توانمندى هاى عاطفى و روانى بالايى دارد.
وى خود را آدم پركارى مى   داند و اضافه هم مى كند:
«نگرشم به زندگى خيلى زيبا است. زندگى، تلاش است و تلاش و شدن و شدن و هر روز بهتر از گذشته شدن و كاملتر شدن و كمك به ديگران در حد توانايى و قانونمند زندگى كردن.»
او ضمن اينكه علاقه مندى خودش را به كشور ابراز مى دارد مى گويد: ما اگر برنامه ريزى كنيم و از متخصصان در حوزه هاى مختلف بهره بگيريم بسيارى از مشكلات كشور از قبيل بيكارى حل خواهد شد و مثل هميشه مى توانيم ملتى استوار داشته باشيم كه به سوى اهداف عالى تر حركت مى كند.