printlogo


کد خبر: 177411تاریخ: 1395/12/28 00:00
یادداشت

90 دقیقه زندگی


حمید حیدرپناه، جامعه‌شناس


بسیاری معتقدند فوتبال شبیه‌ترین بازی به زندگی است که هردو یک سوت آغاز و یک سوت پایان دارند، هردو غیرقابل پیش‌بینی و تا دلتان بخواهد هیجان، شادی و غم دارند. یک فوتبالیست خوب نیاز به تمرین و مهارت دارد، همانند زندگی که نیازمند آموختن و یادگیری است و معمولاً موفقیت با کسانی است که بهتر آموخته و مهارت‌های بیشتری کسب کرده باشند.
 در فوتبال تکنیک و مهارت فردی نقش مهمی دارد اما همکاری تیمی است که نتیجه را رقم می‌زند، زندگی هم در جامعه و در کنار دیگران زیستن معنا دارد و همواره می‌تواند با همکاری و کار تیمی اتفاقات خوبی بیفتد، هرچندگاهی هم فرد با داشتن خلاقیت و پشتکار می‌تواند سرنوشت خود را بهتر رقم بزند، مانند ستاره‌های تیم که خلاقیت‌شان در لحظات سخت تیم را نجات می‌دهد.
فوتبال برخورد و خطا دارد و معمولاً خطاهای شدید با اخطار مواجه می‌شوند و گاهی کارت قرمز واخراج از زمین بازی، در زندگی هم گاهی حتی یک اشتباه می‌تواند منجر به اخطار یا اخراج فرد از عرصه حیات شود.
همان قدر نقش مربی و کادر فنی در فوتبال مهم و سازنده است که نقش مشاور و هدایت‌کننده در زندگی راهگشاست. فوتبال بازی لحظه هاست، فرصت‌ها و موقعیت‌ها که هرکس بهتر استفاده کند موفق‌تر است، گاهی هم بی‌رحم می‌شود و عدالت در آن رعایت نمی‌شود و تیم بهتر، برنده نمی‌شود یا بسیاری از اتفاقات برخلاف جریان بازی رقم می‌خورد، زندگی هم گاهی از این تلخی‌ها دارد و خیلی اشتراکات و شباهت‌های دیگر.
اما این دو مقوله یک ویژگی مشترک دیگر هم دارند، مقوله‌ای که شاید خیلی‌ها کمتر به آن اعتقاد داشته باشند: «معجزه و امید.»
گاهی در زندگی شرایطی رقم می‌خورد و مشکلاتی پیش می‌آید که انسان‌ها را در اوج ناامیدی و یأس قرار می‌دهد، انگار که دیگر هیچ راهی وجود ندارد و فرد خود را تسلیم شده در برابر تقدیر و شرایط پیش آمده می‌بیند، چیزی شبیه بن‌بست!!!در فوتبال هم گاهی بازی طوری گره می‌خورد یا تیم آنقدر گل خورده که در اندک زمان باقی مانده هیچ امیدی به بازگشت و جبران گل‌های خورده نیست.اما آنهایی که به معجزه اعتقاد دارند، خوب می‌دانند که در سخت‌ترین شرایط هم یک معجزه می‌تواند همه چیز را برگرداند و ناممکن‌ها را ممکن کند، درست شبیه همین بازی اخیر مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا: «بارسلونا – پاری سن ژرمن.»
بارسلونا دیدار رفت را با یک نمایش ضعیف در مقابل بازی خیره‌کننده میزبان پاریسی واگذار کرده بود، آن هم با نتیجه چهار بر صفر.
نتیجه‌ای دور از انتظار که موجب انتقادات زیادی شد تاحدی که سرمربی این تیم (لوئیس انریکه) خبر از خداحافظی خود در پایان فصل داد، این یعنی یک گام برای تسلیم شدن!!بارسلونا در فاصله رسیدن به بازی برگشت چند مسابقه را در لیگ اسپانیا برگزار کرد، نخستین دیدار را که 2 بر 1 برابر «لگانس» برد، همگان به تحلیل و تفسیر چهره برافروخته مسی و سایر بازیکنان بعد از گلزنی و برد می‌پرداختند که نشان از اثرات باخت بزرگ داشت و به مرور با گذشت زمان، روند حرکتی و بردهای خیره‌کننده تیم نشان از عزم جدی برای بازگشت می‌داد و مهم‌تر اینکه هرچه از زمان آن شکست دورتر می‌شدیم تلخی‌هایش در اذهان کمرنگ‌تر و تیم با تمرکز بیشتری بازی‌ها را ادامه می‌داد و بردهای پرگلی کسب می‌کرد، تماشاگران هم بتدریج امیدوارتر شده و با نشان دادن پلاکاردهای «ما می‌توانیم» انگیزه و امید را به بازیکنان گوشزد می‌کردند و این یعنی آنها به معجزه اعتقاد داشتند.
تا اینکه سرانجام شب موعود فرا رسید، شاید سخت‌ترین وضعیت ممکن برای یک تیم - در فوتبالی که غیرقابل پیش‌بینی است- این باشد که از قبل باید طبق همان پیش‌بینی به میدان بروی و همان نتیجه از پیش نوشته را رقم بزنی.
بارسلونا باید 5 گل در زمین خود می‌زد و گلی دریافت نمی‌کرد.
بازی با حمایت بی‌نظیر تماشاگران شروع شد و خیلی زود قدم اول برداشته شد، گل دقیقه سوم «لوئیس سوارز» و با فاصله نسبتاً زیادی گل دوم با تلاش «آندرس اینی‌یستا» در دقایق پایانی نیمه دوم.
پنالتی نیمه دوم برای بارسلونا و گلزنی «لیونل مسی» در دقیقه 50، تحقق معجزه را نزدیک کرده بود که 12 دقیقه بعد با ضربه مرگبار «ادینسون کاوانی» و به ثمر رسیدن گل برای تیم پاریسی، همه رؤیاها را بر باد داد و حالا دیگر برای بازگشت بزرگ و تحقق معجزه 3 گل دیگر لازم بود.
از این به بعد بسیاری از کسانی که قبل از بازی به معجزه اعتقاد داشتند، ناامید شدند و تنها کسانی که با همه وجود به آن اعتقاد داشتند می‌توانستند امیدوار بمانند که بارسلونا در این زمان باقی مانده بتواند جبران کند.
 زمان بازی از دقیقه 85 هم گذشته بود و حالا دیگر آنها که به معجزه اعتقاد داشتند، می‌توانستند به انسان‌های رؤیاپرداز و زیادی خوشبین متهم شوند، اما براستی چه کسانی تا آن دقیقه همچنان به معجزه معتقد بودند و به بازگشت امیدوار؟؟3 دقیقه بعد «نیمار» یک گل ایستگاهی زیبا زد، اما همچنان زدن دو گل دیگر شبیه رؤیا بود که ناگهان با رسیدن به دقیقه 90 و در عرض چند دقیقه اتفاقاتی افتاد که جهان را شگفت زده کرد، یک پنالتی دیگر «نیمار» گل کرد و در آخرین ثانیه‌ها «سرجی روبرتو» در دقیقه 95 یکی از ماندگارترین و حساس‌ترین گل‌های جهان را زد تا معجزه باور شود و این را می‌توان از هیجان و حرف‌های گزارشگر بازی (عادل فردوسی پور) بیشتر فهمید.واقعاً این اتفاق و تماشای این بازی تن هر بیننده‌ای - حتی غیرفوتبالی‌هایش - را لرزاند و به جرأت می‌توان گفت که هرکس این فوتبال و این هیجان را ندید، لحظات ارزشمندی را از دست داد.معجزه رقم خورد، شور و شعف وصف‌ناپذیری از ورزشگاه نیوکمپ و خیابان‌های شهر بارسلون تا جای جای دنیا را فراگرفت و شبی رؤیایی برای فوتبال رقم زد تا بیش از پیش بتوان اذعان نمود که فوتبال جذاب‌ترین و هیجان انگیزترین ورزش دنیاست و همچنان شبیه‌ترین به زندگی که می‌توان همه نمودها و ویژگی‌هایی را که به آن اشاره شد  در همین مسابقه تاریخی دید و مهم‌ترین دستاورد این مسابقه را می‌توان تأییدی بر وجود معجزه دانست و تلاش برای رسیدن به آرزوها، درست مانند زندگی که سرشار از معجزه است. آنجا که انگیزه و میل درونی به پیروزی آنچنان در ساق‌های بازیکنان بارسلونا نمود داشت که انگار بیش از 11 نفر در زمین داشتند و فرصت زیادی به حریف برای توپ‌گیری و تفکر نمی‌دادند.کاش همه کسانی که در اوج ناامیدی هستند، این فوتبال را یک بار با دقت نگاه کنند تا باور کنند که معجزه حقیقت دارد و امید به زندگی تا آخرین لحظات هم وجود دارد، غیرممکن‌ها هم می‌تواند ممکن شود و همیشه در هر شرایطی می‌توان امیدوار به بازگشت بود، بازگشتی رؤیایی، درست مانند تیم بارسلونا و هواداران بی‌نظیرش...


Page Generated in 0/0089 sec