printlogo


کد خبر: 177421تاریخ: 1395/12/28 00:00
یادداشت2

تمنا برای سال جدید





حسین مسلم
دبیر گروه زندگی

این را همه می‌دانیم که در آستانه سال نو و به مناسبت شنیدن قدم‌های سال جدید، نوشتن در آخرین شماره سال، تکراری‌ترین کاری است که می‌توان انجام داد. تمامی آن هزاران نشریه‌ای که در همین صد سال بعد از مشروطه در این ملک پا گرفته‌اند و احیاناً عمرشان قد داده تا پای در سالی دیگر بگذارند، بی‌استثنا، در شماره آخر خودشان نوروزیه‌‌ای قلمی کرده‌اند و تمنای سالی را کرده‌اند، بهتر از آنچه پشت سر گذاشته‌اند. قانونی نانوشته که - تا به یاد داریم- هر نشریه و جریده‌ای بدان پایبند بوده و هست. با اینکه ما آدم‌ها دل خوشی از تکرار نداریم و تکرار همواره دل‌مان را می‌زند و اوقات‌مان را تلخ می‌کند، اما شاید از آنجا که تکرار بخش جدایی‌ناپذیر طبیعت است و این سنت فرخنده «نوروزیه» نیز پای در ساحت پاک طبیعت تکرارشونده دارد، نوشتن‌اش تکراری نمی‌شود و همواره نویسنده و خواننده را بد نمی‌آید. اما اگر بخواهیم در این واپسین روزهای سال 95 برای ورزش این مملکت آرزویی بکنیم، بی‌گمان می‌بایست پیروزی‌های پرشمارتر، مدال‌های خوش‌رنگ‌تر و درخشش بیشتر ورزشکاران و قهرمانان ملی ایران زمین را خواستار باشیم. درهرحال، خواستنی در عرصه ورزش کم نیست. دلخوشکنک و آرزو فراوان است و به همان نسبت نیز مشکل‌‌ها و نقیصه‌ها. ناگفته پیداست که صرفاً با خواست قلبی و تمنای من و شما نمی‌توانیم طرفی ببندیم و بدانچه آرزویش را داریم، برسیم. مطمئناً رسیدن به آرزوهای در سر و خواسته‌های‌ روی کاغذ، امکان و طرح و برنامه و کار مداوم می‌خواهد و صدالبته پشتکار و بیشتر از همه اینها، مدیریتی قدرتمند و روزآمد؛ که بدون اینها مصداق همان مثل معروف عامیانه خواهد بود که می‌گوید«بی مایه فطیر است». از این روی باید امیدوار بود به حضور و استمرار بیش از پیش دلسوزان و مدیرانی که بیش از هر نوع دلبستگی به پول و اسم و صندلی و دلگرمی به گروه و باند و جناح، دل در گرو اعتلای ورزش این مملکت و بهروزی این ملت داشته باشند. کیست که نداند، گسترش ورزش، پادزهر قوی و فوق‌العاده‌ای است در برابر هجمه بی‌امان زهر کشنده انواع آسیب‌های اجتماعی که نوجوان‌ها و جوان‌های ما را بی‌رحمانه نشانه رفته‌اند. مدیران ما چنانچه به این کارکرد بی‌مثال ورزش اعتقاد داشته باشند و در این جهت دل بسوزانند و کار کنند، بر گردن نسل‌ جوان و آسیب‌پذیر ما، از خراسان تا سیستان و از هرمزگان تا مازندران، حق مهمی خواهند داشت که با هیچ چیز دیگری قابل مقایسه نخواهد بود.
بیایید امیدوار باشیم به سالی پربار در ورزش و مدیریت ورزشی، که گاه فراموش می‌کنیم چه کارکرد و تأثیر بی‌مانندی در پویایی و پیشرفت یک سرزمین و یک ملت دارد.
 


Page Generated in 0/0087 sec