مادربزرگ با مراجعه به دادسراى جنايى تهران و تسليم شكايتى، خواستار قصاص نوه اش شد.
در اين پرونده پيچيده جنايى پسر ۲۲ ساله متهم است به خاطر ازدواج با دختر مورد علاقه اش مادر خود را به قتل رسانده و در اجراى توطئه قتل پدرش نيز ناكام مانده است.
به گزارش خبرنگار ما و براساس اوراق موجود در پرونده، ظهر شنبه ششم اسفند ۸۴ وقتى مردى به نام «حسن» همراه دختر خردسالش از پله هاى خانه شان در يكى از فرعى هاى خيابان ميرداماد بالا رفت به محض ورود پسر ۲۲ساله اش ـ حسام ـ را ديد كه با مشاهده آنها هراسان وبا عجله به طبقه بالا دويد.
لحظاتى بعد مرد خانه، با شنيدن صداى فرياد دلخراش دخترش، سراسيمه به سالن پذيرايى رفت و در كمال ناباورى با پيكر خونين و طناب پيچ همسرش كه در پتويى قرار داشت، روبرو شد.
مأموران پليس كه از طريق همسايه ها در جريان وقوع جنايت قرار گرفته بودند با حضور در محل حادثه به تحقيق در اين باره پرداختند و سرانجام حسام ـ پسر خانواده ـ و مريم ـ ۳۲ ساله، منشى شركت ـ را به عنوان مظنونان پرونده بازداشت كردند.
حسام و مريم
متهمان پرونده
مريم در نخستين بازجويى ها گفت: از مدتى قبل در شركتى كه متعلق به مينا ـ مقتول ـ و همسرش بود، مشغول كار شدم. در جريان رفت و آمد هاى «حسام» به شركت به هم علاقه مند شده و قرار ازدواج گذاشتيم اما از آنجا كه مى دانستيم پدر و مادرش با اين وصلت مخالفت مى كنند تصميم گرفتيم تا مدتى در اين باره حرفى نزنيم.
ساعت ۱۱ صبح روز حادثه حسام تلفنى با من تماس گرفت و خواست خيلى سريع خودم را به خانه آنها برسانم. وقتى به آنجا رسيدم با پيكر بى جان مادرش روبه رو شدم. در حالى كه شوكه بودم بلافاصله از او خواستم مرا با ماشين به خانه ام برساند. با اين حال حوالى ميدان ونك پياده شدم. همان موقع هم پليس را در جريان قتل قرار دادم.حسام ـ متهم به قتل ـ نيز در بازجويى ها ضمن اعتراف به قتل مادرش گفت: به مريم كه ۱۰ سال از من بزرگتر بود بشدت علاقه مند شدم. قصد داشتيم ازدواج كنيم اما پدر و مادرم مخالف بودند. در نتيجه تصميم گرفتم آنها را از سر راه بردارم.
چند بار براى قتل آنها نقشه كشيدم اما موفق نشدم بنابراين روز حادثه تلفنى با محل كار مادرم تماس گرفته و به بهانه اين كه بيمار هستم او را به خانه كشاندم. بعد هم به محض ورود با طنابى كه از قبل تهيه كرده بودم خفه اش كردم.
قصد داشتم پس از انتقال جسد او به بيابان هاى اطراف تهران به سراغ پدرم بروم و او را هم بكشم اما ماجرا لو رفت و مأموران دستگيرم كردند.
بازپرس هنرمند پس از تفهيم اتهام به متهمان و به استناد اعتراف ها و مدارك موجود در پرونده، «حسام» را به اتهام قتل عمد و مريم را نيز به اتهام معاونت در قتل مجرم شناخت و پرونده آنان را با صدور قرار مجرميت و كيفرخواست براى رسيدگى و محاكمه به دادگاه كيفرى استان تهران فرستاد.
اين درحالى است كه مادربزرگ حسام براى وى درخواست قصاص ـ اعدام ـ كرده است.
قرار است محاكمه متهمان در آينده نزديك در دادگاه كيفرى استان تهران برگزار شود.

حكم قصاص نفس يك مرد كه هنگام سرقت، زن نيكوكار تهرانى را به قتل رسانده بود از سوى قضات ديوان عالى كشور تأييد شد.
به گزارش خبرنگار جنايى ما، سوم خرداد ۸۶ يكى از ساكنان آپارتمانى در سعادت آباد تهران پس از مراجعه به انبارى خانه با يك چمدان روبه رو شد كه جسد مثله شده يكى از همسايه ها به نام خديجه -68 ساله - در آن قرار داشت. پس از حضور پليس و بازپرس جنايى در محل جنايت، تحقيقات براى شناسايى و دستگيرى عامل قتل زن نيكوكار تنها آغاز شد.بدين ترتيب با تلاش هاى شبانه روزى پليس سرانجام مهدى خدمتكار وى دستگير شد. وى پس از دستگيرى در بازجويى ها به قتل اعتراف كرد.او در جلسه محاكمه گفت: نمى خواستم خانم را به قتل برسانم چرا كه زن نيكوكار و مهربانى بود. اما آن روز هنگام انجام كارهاى خانه ناگهان چشمش به كاردى كه در جورابم پنهان كرده بودم، افتاد. به گمان اين كه مى خواهم او را بكشم به داد و فرياد پرداخت. من هم از ترس دهانش را گرفتم تا سر و صدا نكند اما دست بردار نبود، تا اين كه عصبانى شده و با فشردن گلويش خفه اش كردم. چون نمى توانستم جسدش را پنهان كنم به ناچار آن را مثله كرده و درون چمدان گذاشتم.قاضى عزيز محمدى رئيس شعبه (۷۱) دادگاه كيفرى استان تهران و چهار مستشار قضايى پس از شنيدن اظهارات متهم وى را به قصاص نفس - اعدام - محكوم كردند.اين حكم پس از تأييد در شعبه (۱۱) ديوان عالى كشور براى انجام تشريفات قانونى قبل از اعدام، به اجراى احكام دادسراى جنايى تهران ارسال شد.

دهقان و پليس فداكار در ديدارى شورانگيز به مرور خاطرات دو شب به يادماندنى در تاريخ كشور پرداختند.
براساس اين گزارش «ريزعلى خواجوى» دهقان فداكارى كه شرح فداكارى او هنوز آذين بخش كتب درسى است، در ديدار با گروهبان يكم مجتبى جعفرنيا، مأمور پليس راه فداكار گفت: حدود ۴۲ سال قبل با دوستانم به نزديك ايستگاه راه آهن رفتم تا با قطار به ميانه بروم اما آنها مرا نبردند. بدين ترتيب تصميم گرفتم از مسير راه آهن خود را به ميانه برسانم.در طول مسير دو تونل وجود دارد كه ۱۸ متر با هم فاصله دارند. هوا سرد بود و باران مى آمد، در حالى كه پياده در مسير راه آهن در حركت بودم متوجه شدم يكى از تونل ها ريزش كرده و مسير راه آهن مسدود شده است. ابتدا فكر كردم اگر به چيزى دست بزنم مى گويند تو چه كار ه اى اما وقتى متوجه شدم جان مسافران در خطر است، سراسيمه به طرف ايستگاه دويدم تا جلوى حركت قطار را بگيرم اما قطار حركت كرده بود.
در همين حال فانوس همراهم نيز خاموش شد اما هنوز كبريت داشتم بنابراين كاپشنم را آتش زدم اما فايده اى نداشت و قطار همچنان در حركت بود. با تفنگى كه در دست داشتم گلوله اى شليك كردم. بدين ترتيب قطار قبل از رسيدن به تونل توقف كرد.دهقان فداكار همچنين گفت: به نظرم سه فداكار داريم، يكى كشاورز، ديگرى معلم و سومى پليس اما بيشترين فداكارى را نيروى انتظامى نشان مى دهد چراكه اگر مأموران پليس نباشند، امنيت براى فعاليت ساير فداكارها در كشور وجود ندارد.در اين ديدار گروهبان يكم جعفرنيا، مأمور پليس راه فداكار نيز كه ۱۷۰ مسافر را در سرماى سخت دى ماه سال گذشته نجات داده بود، كار خود را فداكارى ندانست و آن را از وظايف پليس عنوان كرد و در تشريح ماجراى شب برفى گفت: غروب پانزدهم دى ماه مأموريت پيدا كردم به گردنه «هى جيب» در جاده بوئين زهرا - ساوه بروم. من كه راننده خودرو بودم همراه همكارم به منطقه رفتيم. از ابتداى شب مشخص بود كه كولاك بسيار شديدى در راه است. ما دستور داشتيم با ادامه روند بارش برف، جاده را ببنديم. نزديك صبح متوجه شديم ارتفاع برف به بيش از يك متر رسيده و تعداد زيادى كاميون پشت سر هم در جاده ايستاده اند. بنابراين تصميم گرفتم براى سركشى به مسافران، پياده به گشتزنى بروم. وقتى به نخستين اتوبوس رسيدم متوجه شدم مسافران از سرما در حال يخ زدن هستند. به اين ترتيب همه آنها را به صف كردم و به دنبال خودم به كانكس هلال احمر كشاندم. تمام مسافران اتوبوس ها به اين ترتيب از خطر يخ زدگى در امان ماندند.مأمور پليس راه فداكار ادامه داد: ميان مسافران اشخاص مسنى بودند كه نمى توانستند مسير برفى را پياده بروند. پيرزن ها و سپس پيرمردها را به دوش كشيده و مسير ۷۰۰ مترى تا كانكس را طى كردم. اين كار خيلى سخت بود اما انجام شد.گروهبان جعفرنيا درباره احساس خود در آن روز برفى سخت گفت: با ديدن مردم در آن شرايط سخت مرتب از خدا مى خواستم به من توان دهد تا به هموطنانم رسيدگى كنم.